WILDSTARBERICHTEN
*wildstar-berichten* is een kunstblad dat opinies op een rij zet,
een blad dat uit de grote informatiestroom, destilleert, analyseert, en becommentarieert.
*wildstar-berichten* is fris, jong, empatisch en bovenal BANNERLOOS.
*life*

 

 

confrontaties met 3D

Is een tandeborstel een verlengstuk van je lichaam? De Spaanse kunstenares Eulalia Valldosera
gelooft van wel. Want zo'n attribuut zegt iets over de gebruiker. Hetzelfde geldt voor sigaretten,
stoelen, tafels of welke voorwerpen dan ook. Met driedimensionale installaties reconstrueert
Valldosera het verhaal achter zulke alledaagse objecten. In de Rotterdamse Witte de With is een
overzichtstentoonstelling van haar werk te zien.

Op een langspeelplaat staan twee glazen rode wijn. Een lichtprojectie schijnt op de glazen. De 
schaduwen op de muur lijken net twee mensen. Als de platenspeler begint te draaien, raken ze 
in een strijd verwikkeld. Ze trekken elkaar aan, maar stoten elkaar ook steeds weer af. Op 
treffende wijze belicht Valldosera in de installatie 'love's Sweeter than Wine/Three stages in a 
relation'(1993-94) de verschillende fasen in de liefde.
Wie kan zich niet met dit verhaal identificeren? Valldosera reageert opgetogen, want dan is haar
opzet geslaagd. Ze werkt welliswaar vanuit haar eigen ervaringen, toch is ze niet geïnteresseerd in 
het vertellen van een persoonlijk verhaal. Ze gebruikt juist alledaagse voorwerpen, zodat iedere
kijker zijn eigen verhaal kan reconstrueren.
Zoals in 'Vessels: The cult of the mother'(1996). In eerste instantie zie je niets dan doodgewone
plastic flessen die tegen het licht gehouden worden. Maar kijk je op de muur, dan zie je dat de scha-
duwen van de flessen schoonmaakmiddelen-typische vrouwelijke gebruiksvoorwerpen- lijken op
het lichaam van vrouwen. In plaats van naar de materiële of functionele waarde van voorwerpen
te kijken, bestudeert Valldosera vooral de emotionele waarde. Ofwel, wat zegt een voorwerp over de
gebruiker? De kamers van een huis en de bijbehorende voorwerpen kun je opvatten als een verleng-
stuk van het lichaam, beweert Valldosera. Mensen laten immers een stuk van zichzelf achter op deze 
voorwerpen. In haar installaties speelt ze voortdurend met deze gedachte. Zoals de ruimtelijke installatie
'The fall"Out of the Flying Pan into the Fire'(1996). Geprojecteerde videobeelden van mensen, vermengd
met schaduwen van voorwerpen vertellen het verhaal van een echtelijke twist. Je ziet niet wat er werkelijk 
gebeurt, maar slechts schimmen uit het verleden. Een ander aansprekend werk dat vanuit Valldosera's
eigen beleving is onstaan, is'The World's Navel'(1990-91) Een vrouwen torso getekend met as en sigaretten.
Hierin staat het lichaam symbool voor schoonheid, maar ook voor een container met afval. Saillant detail:
Valldosera is een zware roker en probeert al jaren-vergeefs-te stoppen. Tijdens een performance zal ze de
tekening met een bezem wegvegen. Een subtiele verwijzing naar het gevaar van roken,al herrinneren 
de achtergebleven sporen daaraan. Eulalia Valldosera, works 1990-2000 tot en met 3/12, Witte de With, Rotterdam.

A la vertical de l'ete

Vijf jaar na de bejubelde films Cyclo(1995) en lódeur de la papaya verte (1993) brengt de nestor van het 
Vietnamees minimalisme opnieuw een visueel hoogstandje op het scherm. Het verhaal is vertrouwd in-
getogen en draait om drie zussen in Hanoi die elkaar ontmoeten in het café van de oudste zus om de her-
rinnering aan hun moeder levend te houden. Ze brengen de dag door met het delen van hun ervaringen
over alle mogelijke onderwerepn. De vrouwen koesteren een ideaalbeeld van het huwelijk van hun ouders,
Totdat blijkt dat hun moeder een minaar had. Dat zet de deur open voor het pijnlijke besef dat ook hun 
eigen leven niet voldoet aan de verwachtingen. De verdienste van Tran Ahn Hung is misschien wel de ver-
heerlijking van het leven van alledag. A la vertical de léte (hartje zomer) had ook bijvoorbeeld lárt du reveil
(de kunst van het ontwaken) kunnen heten dankzij een haast ceremoniële scène waarin het simpele genot wordt
getoond van langzaam wakker worden en het raam openen voor het ochtendlicht. De hele film ontvouwt zich
dromerig als een bloem in de ochtend met elke scene als een oase van sereniteit en eenvoud. een ode aan de
dagelijkse routine zonder inhoud op te offeren aan vorm.


Dancer in the dark

Lars von Trier volgt het spoor van zijn kassucces breaking the waves: jonge vrouw verscheurd door emoties,
buiten de vijandige maatschappij gesloten maar met hart van goud. De tjechische immigrante Selma denkt het
met haar tienjarige zoontje in de Verenigde Staten te kunnen  maken als musicalster. Ze wordt blind
en wil haar zoon dat lot besparen door een operatie. Onder de zware fabrieksarbeid repeteert ze haar teksten
en danspassen voor een amateurversie van de soud of music.
Voor onze langzaam met verbijstering en ongeloof vullende ogen ontrolt zich een tergend melodrama, waarin
de acteurs ook nog eens geregeld in zang- en dansnummers losbarsten. Maar Von Trier plaatst kritische kant-
tekeningen bij het valse beeld dat Europeanen van Amerika hebben en bij de Amerikaanse xenofobie.
Ook zet hij het handelen uit hebzucht(de vriendelijke agent) tegenover lijdzaam lijden uit liefde(de  Tjechische
Selma). Met overweldigend resultaat. Dancer in the dark is de eerste digitale videofilm die een gouden palm won.
Zangeres Björk is een samengebald brokje emotie en Von Trier laat haar alle hoeken van de kamer zien.
De musicalnummers die ze voor de film heeft geschreven zijn zowel hoopvol als schrijnend en zwaarbebrild
danst ze in het toenemende donker haar noodlot tegemoet. Vanaf de tweede minuut weet je dat dit allemaal
verkeerd af moet lopen, hoewel Von Trier je telkens een hapje hoop toeschuift in de vorm van een plotwending
of een liedje. Zonder hoop geen leven. En geen film.


-BEGLUUR-DE-NATUUR-
met twee wekelijkse update over het reilen en zeilen van het:
*zanzibar-wonderboom-huis*


*een ruimer decor*



 

wildstar3036